10 فیلم که با شوکه کننده ترین سکانس ها به خاتمه رسیدند
به گزارش وبلاگ مایکروتاچ، خبرنگاران: فیلم ها را اغلب بر اساس انتها بندی هایشان قضاوت می کنند و این انتها بندی است که فیلم را می سازد. به همین دلیل اگر فیملساز، انتها بندی نامناسبی برای فیلم خود انتخاب کند، این موضوع می توانید تاثیر فاجعه باری در واکنش مخاطبان و منتقدان به فیلم او داشته باشد. هر چه باشد آن لحظات انتهای قبل از بالا رفتن تیتراژ است که هنگام خروج از سالن سینما در ذهن مخاطب باقی می ماند و اگر آن ها از این انتها خوششان نیاید این موضوع دیدگاه شان به کل فیلم را مسموم می سازد.
در طرف مقابل نیز اگر خاتمه بندی مناسبی برای فیلم انتخاب شود، فیلم می تواند به یک کلاسیک سوررئال تبدیل شود و مخاطب خود را در یک حالت خلسه و نئشگی مسحور نماینده فرو ببرد. با این وجود برخی فیلم ها عامدانه و شجاعانه راستای متفاوت را در پیش می گیرند و تا سر حد ممکن سعی می نماید پس از خاتمه داستان، مخاطب خود را در بهت و گیجی فرو برده و هضم ماجرای فیلم و خاتمه بندی آن را به خود مخاطب واگذار نمایند که در راستا سینما تا خانه و حتی بعد ها در مورد آن فکر نمایند.
10. یادگار
عنوان اصلی:
Mementoمحصول:
2000با اطمینان می توان گفت که کلیت تریلر شاهکار کریستوفر نولان با عنوان یادگاری یا آنطور که شناخته می شود ممنتو (Memento) یک محصول تماماً گیج نماینده است در مورد مردی دچار فراموشی و زوال حافظه کوتاه مدت شده به نام لئونارد شلبی (گای پیرس) که سعی دارد قاتل-متجاوز همسرش را پیدا کند در حالی که همزمان سعی دارد به روش خاصی بر ناتوانی اش در شکل دادن به خاطرات جدید غلبه کند.
در تلاش برای بازنشانی شرایط روانی شنماینده و از هم گسیخته لئونارد، اکثریت سکانس های فیلم از آخر به اول روایت می شوند که به ایجاد اوج افشاگرانه، اما گیج نماینده فیلم منتهی شود، اینکه شلبی به شکل تصادفی و با تزریق مقدار بیش از حد مجازی از انسولین به خاطر فراموشی اش باعث مرگ همسرش شده است. در سراسر طول فیلم، لئونارد از مردی به نام سامی جنکینز سخن می گوید، مردی که تقریباً کار مشابهی با همسر خود کرده است،
اما در واقع این شخصیت اصلاً وجود خارجی ندارد و این داستان صرفاً تلاشی از جانب وی برای رهایی از احساس گناه به خاطر کشتن همسرش است. داستان فیلم با کشته شدن شخصیت تدی به دست لئونارد شروع شده و خاتمه می یابد، مردی که به باور او عامل کشته شدن همسرش بوده است. اما وقتی که داستان را به سمت عقب دنبال می کنیم، در می یابیم که تدی در واقع یک پلیس مخفی است و یکسال پیش به لئونارد کمک کرده که فرد حمله نماینده به همسرش را بکشد.
در واقع تدی از آن زمان تاکنون از مشکل حافظه ای لئونارد برای کشتن افراد دیگر استفاده کرده که در نهایت به مرگ خود او منتهی می شود. سخن کوتاه اینکه لئونارد عمداً خود را گول می زند که باور کند تدی کسی بود که به همسرش حمله کرده است و بدین ترتیب روایت جعلی انتقامش را جایگزین این واقعیت که خودش به شکل تصادفی همسرش را به قتل رسانده، می نماید.
9. نابودی
عنوان اصلی:
Annihilationمحصول:
2018فیلم علمی تخیلی نابودی (Annihilation) شاهکاری از الکس گارلند و یکی از گیج نماینده ترین فیلم های سال 2018 است که در آن داستان گروهی از دانشمندان روایت می شود که وارد یک منطقه رازآلود قرنطینه شده شده تا راز نیروی مبهم فرازمینی درون آن که در اثر برخورد یک شهاب سنگ ایجاد شده را کشف نمایند.
رهبر این گروه لنا (ناتالی پورتمن) است، زنی که برای اطلاع از سرنوشت همسرش، کین (اسکار آیزاک)، که به مدت یک سال در این منطقه گم شده بود، این ماموریت را می پذیرد. لنا و تیمش در نهایت در می یابند که این منطقه توانایی تغییر در DNA هر چیزی که وارد آن شود را دارد که به تولید هیبرید هایی ترسناک منجر می شود، جایی که انسان ها به جای روده دارای کرم هایی غول پیکر هستند و خرس ها می توانند قربانیان خود را زهره ترک نمایند.
در خاتمه فیلم، لنا پیروز می شود به قلب این منطقه که در داخل یک فانوس دریایی است برود و آنجا در می یابد که همسرش خودکشی کرده و مردی که بازگشته در واقع همزاد اوست که توسط این منطقه خلق شده است. علیرغم کشته شدن تمام همراهانش، در نهایت لنا پیروز می شود ساختمان فانوس دریایی را به آتش بکشد. ظاهراً آتش باعث نابودی نیروی ویرانگر موجود در منطقه شده و لنا با همزاد شوهرش ملاقات می نماید.
این دو یکدیگر را در آغوش می کشند و مردمک چشم هر دو می درخشد. بدین ترتیب مخاطب با این سوال بی جواب روبرو می شود که آیا لنا واقعاً از منطقه مربوط جان سالم بدر برده یا نسخه هیبریدی همزادش است که جای او را گرفته است.
8. سیاره میمون ها
عنوان اصلی:
Planet of the Apesمحصول:
2001یکی از شکایت های اصلی در مورد بازسازی سیاره میمون ها (Planet of the Apes) توسط تیم برتون این بود که کلیت داستان و به طور خاص خاتمه بندی آن باعث گیجی و ایجاد شوک به مخاطبان شد. این فیلم با بازگشت فضانورد لئو داویدسون (مارک والبرگ) به زمان حاضر کره زمین به خاتمه می رسد در حالی که به جای انسان ها توسط میمون ها مورد استقبال قرار می گیرد.
این سکانس خاتمهی غیرمنتظره بسکمک از مخاطبان را در سینما ها با بهت و حیرت روبرو کرد به خصوص به این خاطر که تیزی خاتمه بندی نمادین فیلم اورجینال را داشت، جایی که جرج تیلور (چارلتون هیوستون) به این نتیجه می رسد که سیاره ای که تاکنون فکر می کرده یک سیاره بیگانه بوده در واقع سیاره زمین بوده است.
در فیلم برتون نیز هیچگاه توضیح داده نمی شود که این واقعیت چگونه رخ داده است و تصمیم گیری و فهمیدن ماجرا به عهده خود مخاطب گذاشته می شود. برتون، اما گفته که این خاتمه بندی مبهم تنها برای ایجاد یک احساس خماری به منظور ایجاد فضا برای ساخت یک دنباله بوده و معنای خاصی ندارد.
7. دانی دارکو
عنوان اصلی:
Donnie Darkoمحصول:
2001علیرغم اینکه از آن به عنوان یکی از بهترین فیلم های کالت کلاسیک دو دهه اخیر یاد می شود، اما دانی دارکو (Donnie Darko) گاهی اوقات یک فیلم بسیار دیرفهم، غیرقابل نفوذ و مبهم است. فیلم با بیدار شدن دانی (جیک جیلنهال) توسط مردی که ماسک خرگوش به صورت دارد شروع می شود، مردی که او را در جریان به خاتمه رسیدن جهان در 28 روز دیگر قرار می دهد.
در ادامه دانی در می یابد که یک موتور جت با تختخوابش برخورد کرده است و اگر از اتاقش به بیرون فرا خوانده نمی شد در نتیجه سقوط هواپیما قطعاً کشته شده بود. چیزی که فیلم ریچارد کلی را واقعاً گیج نماینده می سازد این است که بخش زیادی از اطلاعات ضروری برای درک داستان در اقلام تکمیلی است همراه با فیلم منتشر شده اند- یعنی کتاب داستانی که در فیلم به نمایش در می آید (فلسفه سفر در زمان).
برای درک ماجرا باید بدانید که نجات دانی در ابتدای داستان یک جهانی موازی ایجاد می نماید که مابقی داستان فیلم در آن رخ می دهد تا بدین ترتیب از یک اتفاق فاجعه بار که در نهایت نابودی جهان اصلی را در پی دارد جلوگیری شود. در خاتمه و در روز 28 اًم نیز دانی خودخواسته اجازه می دهد که خودش در ماجرای برخورد موتور جت با رختخوابش کشته شود. این فداکاری باعث حفظ جهان اصلی می شود، از جمله نامزدش، اما نکته خنده دار این است که با کشته شدن دانی در جهانی اصلی، او و گرچن اصلاً فرصت آشنایی با هم را پیدا نمی نمایند، زیرا آشنایی این دو بعد از ماجرای سقوط هواپیما رخ داده بود.
6. گریس
عنوان اصلی:
Greaseمحصول:
1978در ظاهر، گریس (Grease) یک فیلم موزیکال زیبا و سرراست است که نباید هیچ کسی را بعد از تماشا برای دستکم یک شب بیدار نگه دارد، اما آیا قرار است همه ما آن سکانس خاتمهی فیلم، جایی که دنی (جان تراولتا) و سندی (الیویا نیوتون جان) به سمت آسمان رفته و پرواز می نمایند را فراموش کنیم؟
این سکانس خاتمهی چیزی است که برای دهه ها مخاطبان این موزیکال افسانه ای را در بهت و حیرت فرو برده است، زیرا مابقی داستان فیلم تماماً قابل درک است، دستکم با استاندارد های یک موزیکال. برخی بر این باورند که به پرواز درآمدن خودرو این دو در سکانس خاتمهی به معنای عروج نمادین سندی به بهشت است و اینکه تمامیت فیلم در واقع رویای او در هنگام مرگ بوده است.
بدین ترتیب می توان گفت که صحبت های او در مورد اینکه در ساحل توسط دنی از غرق شدن نجات یافته تنها یک تفکر خوشبینانه بوده و او در واقع اینقدر خوش شانس نبوده است. جیم جیکوبز، نویسنده فیلمنامه، اما این تئوری را بی پایه دانسته، اما توضیحی در مورد واقعیت این سکانس نیز نگفته است و بدین ترتیب شوربختانه باید بگوییم که ابهام و گیجی در مورد سکانس خاتمهی گریس همچنان ادامه خواهد داشت.
5. کشوری برای پیرمرد ها نیست
عنوان اصلی:
No Country for Old Menمحصول:
2005شاهکار برنده اسکار برادران کوئن به شکلی مبهم و غیرقابل درک به اتمام می رسد، چیزی که هیچ کس انتظارش را نداشت. بعد از اینکه آنتون چیگور (خاویر باردم)، شخصیت بد فیلم کشوری برای پیرمرد ها نیست (No Country for Old Men)، از دستگیری فرار می نماید، در سکانس خاتمهی شاهد صحبت کلانتر اد تام بل (تامی لی جونز) در مورد دو خواب خود با همسرش هستیم.
خواب اول او این است که مقداری پول که پدرش به او داده بود را از دست داده و دوم اینکه همراه با پدرش در یک کوهستان برفی در حال سوارکاری بوده و پدرش برای روشن کردن آتش از پسرش جلو می زند و منتظر پسرش باقی می ماند. در واقع اگر با دقت فیلم را تماشا کرده باشید یا چند بار آن را تماشا کنید درک این خواب چندان هم سخت نیست، اما درک معنای آن تنها با یک بار تماشا کمی سخت است.
خواب اول به وضوح با داستان پول فیلم و شکست خوردن بل در بدست آوردن پول نامشروع مذکور در ارتباط است، اما مورد دوم بسیار مهم تر و ترسناک تر است. خواب دوم نیز به شکلی واضح به پیر شدن و مرگ او اشاره دارد که احتمالاً چندان هم دور نیست. پدرش که طبیعتاً مرده است، آتش روشن کرده و منتظر پسرش می ماند که این هم اشاره ای به مرگ، آخرت و پیوستن پسر به پدر پس از مرگ است. عنوان فیلم نیز به همین نکته اشاره دارد، یعنی بل در جهانیی زندگی می نماید که مردان پیری مانند او نمی توانند با مردان جوان خشنی مانند چیگور مقابله نمایند.
4. شروعگر
عنوان اصلی:
Primerمحصول:
2004تمامیت شاهکار علمی تخیلی شین کاروث با عنوان شروعگر (Primer) تمرینی است که در آن مغزتان رفته رفته ذوب می شود و این تازه جدای از خاتمه بندی سرگیجه آور فیلم است. کاروث که خود قبلاً مهندس بوده، از ارائه دیالوگ های ساده و مضحک در طول فیلم خودداری می نماید و نتیجه این رویه فیلمی سنگین از لحاظ استفاده از کلمات تخصصی است که درک کل داستان را دستکم در بار اول تماشا سخت می سازد.
داستان فیلم در مورد دو مهندس به نام های آرون (کاروث) و ایب (دیوید سولیوان) است که به شکلی تصادفی یک ماشین زمان عجیب و غریب می سازند و مدت کوتاهی بعد جهنم به روی آن ها گشوده می شود. آن ها در ابتدا از ماشین زمان خود برای سود بردن در بازار بورس استفاده می نمایند، اما فلسفه های متضاد آن ها- آرون می خواهد که از این توانایی نهایت استفاده را ببرد و ایب آن را بسیار خطرناک می داند- در نهایت این دو را در راستای تاریک قرار می دهد شامل خط های زمانی و واقعیت های فراوان و مبهمی است.
اگر چه در نهایت به نظر می رسد که این دو توانسته اند ناهنجاری ها را تصحیح نمایند، اما خاتمه فیلم به طول کامل خواسته آرون را به نمایش می گذارد با نسخه های جسمانی متعددی از خود در متن داستان در حالی که قصد دارد یک ماشین زمان بسیار بزرگ تر بسازد.
3. درخت زندگی
عنوان اصلی:
The Tree of Lifeمحصول:
2011اگر فیلم های اخیر ترنس مالیک را دیده باشید به این نتیجه رسیده اید که این فیلمساز علاقه ای به سبک مرسوم روایت داستان در سینمای امروزی ندارد. از این منظر، مرتبط ترین اثر او فیلم درخت زندگی (The Tree of Life) است یک درام اگزیستانسیالیستی حیرت انگیز از لحاظ بصری که سال های شکل گیری و رشد شخصیت یک مرد (شان پن) که با سکانس هایی از چگونگی شکل گیری جهان هستی ترکیب شده را به تصویر می کشد.
در سکانس خاتمهی فیلم شخصیت جک اوبراین را در ساحل می بینیم، جایی که او با والدین جوانترش (جسیکا چستین و برد پیت) و برادر مرده اش روبرو می شود. مالیک هیچگاه به وضوح نشان نمی دهد که آیا این صحنه زندگی بعد از مرگ جک است یا مفهومی استعاره ای و غیرواقعی؛ و در همراهی با تمرکز هنری اخیر این فیلمساز، سکانس خاتمهی درخت زندگی سکانسی است که بیشتر به احساسات مربوط می شود تا منطق روایی قابل درک.
فیلم با لبخند و ظاهراً به آرامش رسیدن جک به خاتمه می رسد که این معنا را منتقل می نماید: چه مرگ را از دریچه لنز آخرت بنگریم یا به شکلی ساده انتخاب کنیم که مردگان را به یاد داشته باشیم، هر دوی این ها ابزار هایی موثر و معتبر برای زنده نگه داشتن مردگان و دستیابی به آرامش هستند.
2. جاده مالهالند
عنوان اصلی:
Mulholland Driveمحصول:
2001فیلم جاده مالهالند (Mulholland Drive) یک شاهکار چالش برانگیز سوررئال از دیوید لینچ است که یکی از جنجالی ترین فیلم های دو دهه اخیر به شمار آمده و لینچ نیز مانند همیشه در داخل و خارج از فیلم خود تلاش زیادی برای توضیح و روشن سازی ابهامات فیلم برای مخاطبان و طرفداران خود انجام نداده است.
بخش اعظم فیلم داستان زنی به نام بتی (نائومی واتس) را روایت می نماید که رویای بازیگری دارد و سعی می نماید به یک زن دچار فراموشی شده به نام ریتا (لورا هارینگ) کمک کند که بعد از یک تصادف اتومبیل ترسناک، هویت خود را به یاد بیاورد. در بحبوحه داستان های فرعی حیرت انگیز و بسیار ناخوشایند، بتی و ریتا وارد یک رابطه ممنوعه شده و در ادامه باز کردن یک جعبه آبی رنگ مرموز به طور کلی روایت ماجرا را تغییر می دهد.
ادامه داستان به سمت شخصیت دیان سلوین (باز هم نائومی واتس) کشیده می شود، زنی که آپارتمانش توسط بتی و ریتا مورد تفتیش قرار می گیرد. دیان یک بازیگر شکست خورده است که بعد از خاتمه رابطه اش با یک بازیگر دیگر به نام کامیلا رودز (باز هم لورا هارینگ) به شدت دچار سرخوردگی و افسردگی شده است.
فیلم با اجیر شدن یک قاتل توسط دیان برای کشتن کامیلا به خاتمه می رسد و وقتی که به او اطلاع داده می شود ماموریت انجام شده- از طریق دریافت یک کلید آبی رنگ، او نیز خودکشی می نماید. تئوری اکثریت طرفداران این فیلم این است که داستان بتی در واقع صرفاً یک رویای ناشی از دیوانگی در مورد دیان بوده که شباهت ظاهری بتی و ریتا به او و کامیلا و نسخه ایده آلش از زندگی خود به عنوان بازیگری که در حال رسیدن به شهرت است نیز موید همین تئوری است.
1. ورود
عنوان اصلی:
Arrivalمحصول:
2016و در نهایت به تریلر علمی تخیلی سرگیجه آور دنیس ویلنوو می رسیم که با این افشاگری شروع می شود که دختر زبانشناس نابغه داستان، لوییز بنکس (ایمی آدامز)، در نوجوانی به خاطر یک بیماری لاعلاج جانش را از دست داده است. مابقی فیلم تلاش های لوییز برای کمک به دولت ایالات متحده برای فهم و برقراری ارتباط با گروهی از موجودات فرازمینی که به تازگی سفینه آن ها روی زمین فرود آمده را به تصویر می کشد.
نزدیک به خاتمه فیلم ورود (Arrival)، مشخص می شود که یادگیری زبان موجودات فضایی به یاد گیرنده اجازه می دهد که زمان را به شکل غیرخطی به چشم ببیند و بدین ترتیب مشخص می شود که خاطرات لوییز در واقع رویا هایی مربوط به آینده او هستند؛ و این یعنی اینکه دختر او هنوز به جهان نیامده است!
علاوه بر این فاش می شود که یان دانلی (جرمی رنر)، همکار لوییز، پدر فرزند آینده او خواهد بود. در ادامه نیز وی به یان می گوید که می داند دخترشان در آینده خواهد مرد که باعث می شود یان او را ترک کند. فیلم در حالی به خاتمه می رسد که ظاهراً لوییز با آینده خود با تمام زیبایی و غم و دردش کنار آمده و این همان چیزی است که باعث شد مخاطبان فیلم با خاتمه داستان مشکل پیدا نمایند و این همان رویکرد انسان نسبت به زمان و درکش از آن است.
سبک زندگی ما باعث شده که ما زندگی را به شکل خطی نگاه کنیم که در آن از نقطه ای به نقطه دیگر می رسیم، اما ورود مخاطب را به این چالش دعوت می نماید که این موضوع را نادیده گرفته و به آن به چشم یک دایره بدون نقطه شروع و خاتمه نگاه کند.
منبع: whatculture
منبع: برترین ها